Ryc. 3. Przejścia dla zwierząt w Polsce; wyróżniono górne Fig. 3. Fauna passes in Poland, over-passes highlighted Na rycinie 3 przedstawiono lokalizację istniejących przejść dla zwierząt na tle sieci dróg będących w zarządzie GDDKiA oraz korytarzy ekologicznych, których koncepcja została opra- W Polsce działa wiele pozarządowych organizacji ekologicznych, które skupiają licznych miłośników przyrody, np. Liga Ochrony Przyrody, Fundacja Nasza Ziemia, Polski Klub Ekologiczny, Towarzystwo Przyrodnicze „Bocian” czy też oddziały organizacji międzynarodowych – WWF (Światowy Fundusz na rzecz Dzikich Zwierząt), Greenpeace. Wydział. Bioinżynierii Zwierząt. Liczba godzin dydaktycznych, ECTS i liczba semestrów. 211 godz., 60 ECTS, 2 semestry. Charakterystyka. Skierowane są one do pracowników administracji państwowej i samorządowej realizujących zadania z zakresu łowiectwa, jak również do przedstawicieli blisko 3000 dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich realizujących zadania państwa w Co otrzymasz po dołączeniu do Klubu WWF. Każdy darczyńca, który przekazuje comiesięczną darowiznę, w podziękowaniu dostanie od nas: pakiet powitalny, a w nim: list powitalny, niespodziankę i bieżący numer magazynu „Planeta Ziemia”. trzy razy w roku magazyn „Planeta Ziemia”. comiesięczny newsletter z aktualnymi informacjami Dojrzałość płciową lampart osiąga w wieku 24–28 miesięcy. Lamparty żyją średnio od 12 do 17 lat, przy czym samce żyją średnio krócej niż samice. W ogrodach zoologicznych lampart może osiągnąć wiek 20 i więcej lat. Najstarszą samicą lamparta była Roxanne, mieszkanka Parku Dzikich Zwierząt w Acreage, Palm Beach na Florydzie. Książka Opowieści o dzikich zwierzętach, które mogą wyginąć autorstwa Hamilton Kimberlie, dostępna w Sklepie EMPIK.COM w cenie 29,32 zł. Przeczytaj recenzję Opowieści o dzikich zwierzętach, które mogą wyginąć. Zamów dostawę do dowolnego salonu i zapłać przy odbiorze! Piękne rysunki – z jednej strony artystyczne, z drugiej zaś, autentyczne i dość wiernie oddające rzeczywisty wygląd zwierząt, zachęcają nie tylko do lektury krótkich, napisanych prostym językiem opisów, ale też do samodzielnego poszukiwania szerszych informacji. „Galeria dzikich zwierząt. Północ” podzielona jest na trzy A jak jest teraz w Polsce? Poza fokami na uwagę zasługuje reintrodukcja rysia euroazjatyckiego, prowadzona przez WWF (nie poprzez metodę hodowli i wypuszczania na wolność tylko transportowania na Mazury zwierząt z bogatszych, dzikich populacji w Estonii) oraz sokoła wędrownego przez organizacje takie jak Stowarzyszenie na rzecz W ciągu ostatniego półrocza interwencji dotyczących biegających po ulicach Poznania dzików odnotowano 199. Interwencje te przekazywane były do Centrum Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta Poznania, które sprawuje bezpośredni nadzór nad pogotowiem dla zwierząt - firmą, która podpisała z miastem umowę na kompleksowe rozwiązywanie problemów stwarzanych przez zwierzęta dzikie Po obejrzeniu filmiku zapraszam na pracę samodzielną! Wystarczy kliknąć w poniższe linki, by ściągnąć karty z zadaniami o zwierzętach. Udanej zabawy :) https X5Go. Skip to content O przyrodzie Sarny i jelenie ceeadmin2022-07-16T13:09:16+02:00 Rozmawiając z odwiedzającymi nas gośćmi bardzo często spotykamy się z przekonaniem, że sarna to „żona” jelenia. Tymczasem są to dwa bardzo różniące się od siebie gatunki! Dla wielu osób sprawa wydaje się oczywista, jednak okazuje się, że znaczna część społeczeństwa nie jest tego świadoma. Dlatego koniecznie zapoznajcie się z tabelą, w której zebraliśmy podstawowe różnice między jeleniem i sarną. Oraz ze zdjęciami, które publikujemy poniżej. Tak wyglądają jelenie: A tak sarny: Proste, prawda? :) Sarny i jelenieceeadmin2022-07-16T13:09:16+02:00 Rodzicielstwo wśród… drzew? ceeadmin2022-05-26T14:43:35+02:00 W świecie przyrody możemy odnaleźć niezliczone przykłady zróżnicowanego podejścia do macierzyństwa. Najchętniej skupiamy swoją uwagę na matkach troskliwie zajmujących się swoim potomstwem (my też w tym artykule się do tego ograniczymy 😊). Jednak warto pamiętać, że w przyrodzie nie jest to regułą i nie powinniśmy oceniać zachowań zwierząt według naszych kategorii moralnych. Troskliwe matki znajdziemy nie tylko wśród kręgowców – nie brakuje ich także wśród owadów i pajęczaków. Ale czy troskę o potomstwo obserwujemy jedynie w świecie zwierząt? Badania prowadzone przez dr Suzanne Simard, kanadyjską naukowczynię, dowodzą, że nie! Dr Simard od lat zajmuje się badaniem lasów. W ramach [...] Rodzicielstwo wśród… drzew?ceeadmin2022-05-26T14:43:35+02:00 Strzyżyk – nasz stały bywalec ceeadmin2022-04-05T12:01:04+02:00 W okolice naszego oczka wodnego wrócił ostatnio dawno niewidziany gość. To strzyżyk! Już od wczesnego ranka możemy nasłuchiwaać jego pięknego śpiewu (posłuchajcie sami: link). Poznajmy go nieco bliżej. Strzyżyk zwyczajny (Troglodytes troglodytes) to ptak, którego można spotkać w całej Europie, a także w niektórych rejonach Azji i Północnej Afryce. W Polsce występuje licznie. Zamieszkuje głównie lasy (przy czym unika lasów gospodarczych – preferuje te o cechach naturalnych, w których łatwiej mu znaleźć naturalne kryjówki do założenia gniazd), ale lubi też przebywać we wszelkich siedliskach znajdujących się w pobliżu wody. Jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Pod względem wielkości to trzeci [...] Strzyżyk – nasz stały bywalecceeadmin2022-04-05T12:01:04+02:00 Kilka słów o geofitach ceeadmin2022-03-18T08:24:03+01:00 W nauce funkcjonuje wiele klasyfikacji roślin, w oparciu o ich różne cechy. Jednym z nich jest podział ze względu na ich formy życiowe, stworzony przez Christena Raunkiaera, duńskiego botanika. Opiera się on na sposobie, w jaki rośliny przeżywają najbardziej dla nich niekorzystną porę roku (w naszych warunkach klimatycznych to oczywiście zima). Zgodnie z nim, możemy wyróżnić między innymi fanerofity, chamefity, hemikryptofity… Od samych nazw może rozboleć głowa, prawda? 😊 Spokojnie, nie mamy zamiaru przytłaczać Was nadmiarem trudnych do zapamiętania terminów. W niniejszym tekście skupimy się tylko na geofitach, które już niedługo pojawią się na naszych łąkach i [...] Kilka słów o geofitachceeadmin2022-03-18T08:24:03+01:00 Czy w Beskidzie Śląskim da się odnaleźć dziką przyrodę? ceeadmin2022-03-03T08:17:18+01:00 3 marca obchodzimy Światowy Dzień Dzikiej Przyrody. Został on ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w celu uczczenia światowego bogactwa dzikiej fauny i flory, a także podnoszenia świadomości na temat wartości przyrody oraz zagrożeń dla jej przetrwania. Czy w Wiśle i jej najbliższej okolicy możemy jeszcze obcować z prawdziwie dziką naturą? Beskid Śląski cechuje silna antropopresja. Mnóstwo hoteli, pensjonatów i ośrodków narciarskich powoduje, że jest to prawdopodobnie najbardziej zmieniona przez działalność człowieka grupa górska w naszym kraju. Dlatego nie jest łatwo znaleźć tu naprawdę dzikie zakątki. Co nie oznacza, że w ogóle ich nie ma! Znajduje się tu [...] Czy w Beskidzie Śląskim da się odnaleźć dziką przyrodę?ceeadmin2022-03-03T08:17:18+01:00 Rzecz o kotach ceeadmin2022-02-17T13:43:02+01:00 17 lutego obchodzimy Światowy Dzień Kota. Zwierzęta te coraz częściej stają się naszymi wiernymi towarzyszami, przyjaciółmi, członkami rodziny. Niestety, nadal wiele osób wypuszcza swoich pupili bez nadzoru na zewnątrz, co jest dla nich niebezpieczne – koty wychodzące mogą paść ofiarą wypadków samochodowych, chorób, pasożytów, zatruć, mogą też zostać upolowane przez dzikiego drapieżnika. Jednak problemem bardzo dobrze znanym środowiskom naukowym, a mniej opiekunom kotów, jest kwestia ogromnego wpływu ich drapieżnictwa na dziką przyrodę. Dane szacunkowe przygotowane przez naukowców są zatrważające: tylko w Polsce ofiarą kotów padają rocznie setki milionów ssaków i ptaków! Rozprawmy się z kilkoma dotyczącymi tych zwierząt mitami. [...] Rzecz o kotachceeadmin2022-02-17T13:43:02+01:00 Ślady i tropy zwierząt ceeadmin2022-01-09T14:02:52+01:00 Obserwowanie dzikich zwierząt w naturze to zajęcie bardzo przyjemne i dostarczające niezapomnianych wrażeń. Jednak bezpośrednie obserwacje nie należą do najłatwiejszych – wymagają one sporo szczęścia, a także umiejętności cichego poruszania się np. po lesie. Dużo częściej natrafiamy na ślady bytowania zwierząt w danym miejscu. Ale niewiele osób potrafi umiejętnie odczytywać pozostawione przez zwierzęta znaki, ponieważ jest to trudna, wymagająca sporego doświadczenia sztuka. W naszym artykule zaprezentujemy przykłady śladów, na które można się natknąć w Beskidach, żebyście na kolejne wycieczki i spacery mogli wybrać się uzbrojeni w podstawową wiedzę. Jednak zacznijmy od podstaw. Czy tropy i ślady to to samo? Odpowiedź [...] Ślady i tropy zwierzątceeadmin2022-01-09T14:02:52+01:00 Zwierzęce sposoby na zimę ceeadmin2022-01-04T12:44:18+01:00 Śnieg w Wiśle pojawił się w tym roku dość wcześnie – już końcem listopada. Okolica pokryła się białym puchem – według wielu to w zimowej szacie Beskidy prezentują się najpiękniej. Jednak dla zwierząt to pod wieloma względami trudny czas. W jaki sposób radzą sobie z ujemnymi temperaturami i niedostatkiem pożywienia? Czy możemy im w jakiś sposób pomóc? Czy w ogóle powinniśmy to robić? O tym piszemy w naszym najnowszym artykule. Jak zwierzęta spędzają zimę? Niektóre ptaki stawiają na migrację – opuszczają Polskę i przenoszą się w cieplejsze rejony. Robią tak na przykład bociany, jaskółki, słowiki, szpaki, dzikie [...] Zwierzęce sposoby na zimęceeadmin2022-01-04T12:44:18+01:00 Pilotażowe zwalczanie niecierpka gruczołowatego w gminie Wisła ceeadmin2021-10-20T09:05:24+02:00 Dzięki uprzejmości autorów, publikujemy artykuł na temat niecierpka gruczołowatego – gatunku inwazyjnego zwalczanego między innymi na terenie Wisły. prof. ATH dr hab. Damian Chmura, dr Tomasz Beczała Pilotażowe zwalczanie niecierpka gruczołowatego w gminie Wisła Współcześnie poza kryzysem klimatycznym, fragmentacją siedlisk oraz zanieczyszczeniem środowiska poważnym zagrożeniem dla rodzimej przyrody są inwazyjne gatunki obcego pochodzenia. To takie gatunki roślin, zwierząt bądź grzybów, które zostały zawleczone lub świadomie wprowadzone przez człowieka na nowy dla nich teren. Co roku w okresie lata opinia publiczna jest alarmowana poparzeniami powodowanymi przez pochodzący z Kaukazu barszcz Sosnowskiego, bodaj najbardziej znany gatunek obcy, zwany też „zemstą [...] Pilotażowe zwalczanie niecierpka gruczołowatego w gminie Wisłaceeadmin2021-10-20T09:05:24+02:00 Jesienne liście… ceeadmin2022-01-04T12:44:29+01:00 W Beskidy zawitała już piękna jesień, a jej kolory są wręcz oszałamiające! Tej pory roku chyba nie da się nie lubić. Jednak wielu właścicieli ogrodów staje w tym czasie przed dylematem – co zrobić z opadającymi liśćmi? Większość z nas decyduje się na ich usunięcie, coraz częściej zamiast grabi używając w tym celu spalinowych dmuchaw, które generują hałas i zanieczyszczenia. Czy takie działania są naprawdę niezbędne? Czy opadające liście pełnią jakieś funkcje w ekosystemie? W naszym najnowszym artykule postaramy się odpowiedzieć na te pytania. Grabienie liści może mieć znaczenie estetyczne. Bez wątpienia istnieją też sytuacje, w których [...] Jesienne liście…ceeadmin2022-01-04T12:44:29+01:00 Polowanie. Zdjęcie gospodarka łowiecka niczym nie przypomina tej, którą prowadzono przed wejściem w życie współczesnych przepisów. Wiele gatunków zwierzyny wybito niemal całkowicie, nim objęto je ochroną. Mimo to, nie wszystkie dotrwały do naszych ludzie – wędrowne grupy przemierzające teren dzisiejszej Polski po przejściu lodowca – trudnili się głównie zbieractwem, rybołóstwem i polowaniami. Ich wpływ na populację zwierzyny był stosunkowo niewielki, można by rzec, że stanowili wtedy element ekosystemu na równi z pozostałymi miało się jednak wkrótce zmienić, kiedy ludzi zaczęło gwałtownie przybywać. Zapotrzebowanie na pożywienie stale wzrastało, przy jednoczesnym ubytku powierzchni leśnych wypalanych pod uprawę. Wkrótce wiele zwierząt stanęło w obliczu poważnego zagrożenia…W obronie bobraDynamiczny rozwój ludzkiej cywilizacji przyniósł równie dynamiczny wzrost pozyskania zwierzyny. Co ciekawe, jednym z bardziej bezlitośnie trzebionych gatunków był… bóbr! Już w czasach Piastów zauważono poważne uszczuplenie ich populacji, co mogło być wynikiem ogólnego przyzwolenia na spożycie tych zwierząt w czasie postu. Bolesław Chrobry wydał dekret zakazujący polowania na ziemno – wodne ssaki, co jest uznawane za pierwszy akt prawny chroniący zwierzęta na terenie Polski. Później, w czasach Władysława Jagiełły, przyszła kolej na pozostałą zwierzynę łowną. Król ustanowił kary za polowanie na jelenie, dzikie świnie, konie oraz łosie, które jednak dotyczyły tylko „pospólstwa”: „Łowy, ulubione w dawnej Polsce, nie tylko jako rycerska rozrywka, hojny plon przynosząca na stoły i kuchnie, ale jako przywilej wyłączny szlacheckiego klejnotu.” – czytamy w Statucie publiczna W średniowieczu uważano, że ogony bobrów miały w sobie tyle z natury ryb, że można je było jeść w dni postuW 1529 roku objęto ochroną żubra, tura, bobra, sokoła i łabędzia jako zwierzęta zagrożone. Przepisy weszły w życie za panowania Zygmunta Starego. Niedługo później, w statutach litewskich z 1566 i 1588 roku objęto protekcją dzikie konie – tarpany. Wówczas też Zygmunt August powołał leśniczych, których zadaniem było pilnowanie drastycznie kurczącej się populacji turów. Ludzie wykonujący tę pracę nosili mundury i byli uzbrojeni, zimą do ich obowiązków należało również dokarmianie zwierząt – mamy zatem do czynienia z czymś na kształt bardzo wczesnej formy dzisiejszej Straży Leśnej!W roku 1562 obliczono, że na terenie kraju znajduje się już jedynie 38 turów. Próby ochrony tych zwierząt podejmował także Zygmunt III Waza, który zaostrzył ochronę i przepisy. W 1620 roku przy życiu została już tylko jedna samica i trzy samce, które ostatecznie padły – jak twierdzą współcześni historycy, prawdopodobnie od chorób przenoszonych przez bydło bór!Ze względu na widoczne spadki populacji zwierzyny łownej, wprowadzano liczne zakazy polowań. Miały one charakter lokalny i chwilowy, jak na przykład zakaz wydany dla Mierzei Wiślanej przez Władysława IV Wazę. Stało to jednak w całkowitej opozycji do niebotycznych rozmiarów uczt wystawianych z rozmaitych okazji przez władców. Zachowały się informacje o biesiadzie z okazji ślubu Felicjana Potockiego z córką Jerzego Lubomirskiego w 1681 roku, na którą zużyto jednorazowo 24 jelenie, 30 danieli, 300 zajęcy, 10 dzikich kóz, 45 saren, 4 dziki, 1000 par jarząbków i tyle samo kuropatw, a także 3000 „różnych ptaszków”, 100 dzikich gęsi, 500 kaczek, 300 cyranek i 12 dropi. Tymczasem, z napisu na obelisku w parku pałacowym w Białowieży dowiemy się, że podczas polowania wraz ze świtą August III uśmiercił 42 żubry, 13 łosi oraz 2 sarny! publiczna Ilustracja z książki Zygmunta Herbersteina wydanej w 1556 do tego, że w Puszczy Białowieskiej w połowie XIX wieku nie było już ani jednego jelenia ani niedźwiedzia. Wtedy też zdecydowano się na pierwsze kompleksowe i stałe przepisy dotyczące ochrony zwierząt, poczynając od ptactwa. W 1868 roku wprowadzono zakaz polowania na zwierzęta w Tatrach – dokument zatwierdzony przez cesarza Franciszka Józefa jest uznawany za jeden z pierwszych na świecie aktów prawnych dotyczących ochrony przyrody, oparty na badaniach 1874 roku podpisano „Ustawę o ochronie niektórych zwierząt dla uprawy ziemi pożytecznych”, a w 1918 roku na terenie Polski objęto ochroną sieję, bociana czarnego, orła przedniego, pustynnika, pardwę, łosia, bobra, kozicę, świstaka i żubra. Zaczęły się również prace nad utworzeniem pierwszych Parków Narodowych, co znacznie poprawiło sytuację narażonych regionów. Stąd już jedynie krok pozostał do obowiązującej do dziś Ustawy o ochronie przyrody z 1934 roku. Sytuację żubra udało się od tego czasu znacznie poprawić: zgodnie ze statusem na Czerwonej Liście IUCN nie jest już zagrożony (EN), a „jedynie” narażony (VU). Nie wszystkie gatunki miały tyle szczęścia – dzikiego tura nie ujrzymy już nigdy…Bibliografia:Gwiazdowicz, D., J., Wiśniewski, J., Ochrona przyrody. Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Poznań, M., Ochrona zwierząt w Polsce na przestrzeni dziejów. Wiadomości Zootechniczne, Instytut Zootechniki Państwowy Instytut Badawczy, z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst ujednolicony)Wrzesiński, S., Ostatnie ślady tura. Psy Myśliwskie. Pismo miłośników psów, łowiectwa i sokolnictwa, nr 2, 2007.